Ne olacak sonumuz?

Huaaağğğğğhhh puuuuuh. Olum, temizleyin şu örümcek ağlarını, ağzıma girdi hepsi. Heh aferin. Tertemiz edin şurayı, eskilerden bir şeyleri görmeye katlanamıyorum. Gerçi yenilerin de pek hayırlı olduğunu söyleyemem ama neyse.

16 ve 17 yaşımda insanlara aşırı değer verip kendimi ezik gibi hissediyordum. Son 1-2 senedir ise dışarıdan ezik görünmesem de hala insanları çok önemsiyor, onlara çok değer veriyormuşum gibi, hatta arkadaş canlısı göründüğüm bile söylenebilir. Keşke gerçekten bu kadar hümanist olabilsem. Ama bir gerçek var ki insanlar geri zekalı. Ciddi diyorum. Şu ana kadar "Ne kadar da mantıklı biri ya." dediğim kişi sayısı 3 4'ü eçmez. 19 yaşına yaklaşan ve ortalamanın üstünde bir sosyal yaşantıya sahip birine göre çok az bir sayı bence bu. Bana mı denk gelenler böyle yoksa ben mi çok zeki kalıyorum onların yanında? Ya da daha kötüsü, onlar normal ama ben onlara aşağılık gözüyle bakan bir ahmak mıyım? 

Yalnız insan diye bir şey yok. İnsan, biyolojik iki ana amacını (hayatta kalmak ve üremek) gerçekleştirmek için iyi veya kötü birilerine katlanmak zorunda. Ben de bunu yapıyorum ama benim gibi uzun süre kendinize uyan arkadaş veya ilişkiyi bulamazsanız bunalıma girme ihtimaliniz artıyor. Şu an kendime göre dediğim insanları saysam iki kişi sayabilirim. İyi ya bak bunla vakit geçirebilirim ama hani anlık bir çıkar ilişkisi olur dediğim üç belki dört kişi sayabilirim ki o üç dört kişiden de yarın nefret etmeyeceğimin garantisi yok. 

Bunların ötesinde insanı daha çok üzen şey o hayal kırıklığı. Çoğu kişinin tipinden bile anlıyorum ne mal olduğunu. (Hayıııır, ben tipe bakmıyo.. kes lan) Ama "çoğu" kişinin işte. Size o hayal kırıklığına uğratan, bir süre tanıdıktan sonra "Sen, sen bunu nasıl yapabilirsin???" hissiyatı. Gerçekten paramparça ediyor. 

Bu anlattıklarımın hiçbiri karşı cins özelinde değildir. Bana bu yazıdan aşık ergen teşhisi koyacaklar için söyledim. Anlattıklarımı bir arkadaş, bir öğretmen, bir abiniz, ablanız herhangi biri karşısında hissedebilirsiniz. 

Karşı cins özeline gelirsek nolur peki? Bu konuda neler düşünüyorum? Vallahi, ben kendime göre birini bulabileceğimi pek sanmıyorum. Toplasan en fazla iki flörtüm olmuştur (Biri şüpheli hatta saymıyorum bile genelde.) ikisi de tam bir ruh hastasıydı. Bunu sadece ben değil çevremdekiler de onaylıyor ki yaşadıklarımı anlatsam emin olun siz de onaylarsınız. İleride karşıma kim çıkar bilemem ama şu an karşına biri çıkarsa eğlen geç kafasındayım 19 yaşına yaklaşan biri olarak.

Sadede gelirsek hayat çok zor. Son üç senedir olduğu gibi hala hayatımdan memnun değilim. Olabileceğimi de sanmıyorum. Sebep olarak akademik başarıyı, o anki ilişki başarısızlığımı gösterirdim ancak yakın psikolojiye sahip olduğum arkadaşlarım bunlar düzelse bile pek bir şeyin değişmediğini söylediği için bunlardan da umudum yok. 

Şimdilik bu kadar. Sonraki yazıyı kafam ne zaman isterse o zaman yazarım. Belki yarın, belki bir sene sonra, belki de hiçbir zaman. 

Yaşamaya çalışmaya devam.